Onze poes Lucie verblijft momenteel bij de dierenarts. De dierenarts heeft bloed geprikt bij haar en ze zal Lucie straks in slaap doen, om haar keel grondig te kunnen onderzoeken. Als alles goed gaat kunnen we haar deze avond terug gaan ophalen.
Duimen dus, voor een goede afloop.

Intussen is er nog iemand anders ziek geworden. Namelijk mijn pc. "Ze" (het is een meisje) valt voortdurend helemaal uit. Ik heb haar zelf al aan een grondig onderzoek onderworpen, maar ik kan voorlopig niks vinden.
Misschien moet ik met de pc ook eens naar de dierenarts voor een spuitje ?
Ik sluit dit postje maar gauw af, vooralleer "ze" weer uitvalt. Indien het hier de komende dagen erg stil zou worden, dan wil dat zeggen dat zij de geest geeft gegeven.
Laten we ook hier duimen voor een goede afloop.

Zowat een week geleden had ik Lucie, onze poes, gefotografeerd in de tuin, terwijl ze op stap was door de sneeuw.
Een dag later is Lucie echter ziek geworden. Ze bleef de hele dag lusteloos in haar mandje liggen en wou niks meer eten. Het ging van kwaad naar erger en op de duur lag ze er helemaal afgepeigerd bij.
We gingen er vorige week woensdag mee naar de dierenarts. De diagnose was een keelontsteking, wat haar hoge koorts bezorgde. Ze kreeg een spuitje met antibiotica en een koortswerend middel toegediend. In haar muiltje stopte de dierenarts een soort gel, die een voedzaam bestanddeel bevatte en meteen de keelpijn wat moest verzachten.

Vorige donderdag ging het dan wat beter met haar. Maar vrijdag lag ze opnieuw zo slap als een vod in haar mandje en wou ze terug niks meer eten.
Wij dus terug naar de dierenarts. De dierenarts kon alleen maar vaststellen dat het nog steeds de keelontsteking was die haar parten speelde.
De dierenarts vertelde dat wanneer een poes pijn heeft bij doorslikken van voedsel, ze dan denkt dat die pijn veroorzaakt wordt door dat voedsel. Dat is wat men noemt kattenlogica. Vandaar dus dat Lucie geen beet meer aanraakt.
Ze kreeg opnieuw een spuitje en nog wat andere medicatie kreeg ze mee naar huis. De dierenarts verzekerde ons dat ze zich over een tweetal dagen al een flink stuk beter zou voelen.

Dat was vorige vrijdag. Intussen is het maandag en onze poeslief ligt nog steeds lusteloos in haar mandje. Ze weigert nog steeds elk voedsel en heeft het moeilijk met slikken. Ze heeft nu al meer dan week geen hap meer gegeten. Ook de pilletjes die de dierenarts haar heeft voorgeschreven en die naar het schijnt voor een kat lekker van smaak zijn, laat ze gewoon links liggen.
We zijn er niet gerust in en we hopen dat het heel snel betert met haar.

Dit postje mag dan wel geen werelschokkend nieuws zijn, maar wij vinden het héél erg als onze poes zo ziek is.

De foto hieronder is genomen in betere tijden, toen ze vorige zomer aan het ravotten was in de tuin en plots iets zag ritselen in het gras.

Onder het motto "voeren en beloeren" organiseert natuurpunt dit weekend voor de tiende keer een nationale vogeltelling. Het is de bedoeling dat de mensen vandaag en morgen alle vogeltjes die hun tuin bezoeken observeren, tellen, inventariseren en die gegevens dan doorsturen naar natuurpunt.be.

Als je geen zin hebt om te tellen, dan kan je ook op een andere leuke manier vogels bestuderen. Door ze te fotograferen, bijvoorbeeld. Of je kan er simpelweg een tekeningetje van maken.

Maar het is uiteraard de bedoeling dat je enkel maar naar de vogeltjes loert. Niet naar die knappe buurman of buurvrouw.

Veel beloerplezier !

Dit filmpje uit "Man bijt hond" ging intussen de wereld rond. In het filmpje is een mannetje te zien die beschikt over een klein wagentje en een klein garagetje. Zijn wagentje past net in z'n garagetje...

Lucie, onze poes, patrouilleert in de sneeuw om aldusdanig de hongerige en verkleumde vogeltjes, die op zoek zijn naar voedsel, de stuipen op het lijf te jagen.
Wij mensen vinden het wreed als een poes zoiets doet. Een poes daarentegen vindt dat de normaalste zaak van de wereld.

Toen ik deze morgen ontwaakte merkte ik aan het raam dat het buiten had gesneeuwd. Mijn vrouw was beneden reeds koffie aan het zetten.
Ik opende het raam om even naar het sneeuwlandschap buiten te kijken. Plots hoorde ik het steeds aanzwellende bobbobbobbob-geluid van een helikopter. Tot mijn stomme verbazing zag ik de helikopter landen op een weilandje dat aanpaalt aan onze straat, op amper 50 meter van ons huis. De helikopter veroorzaakt een grote sneeuwwolk, zodat ik snel het raam moest sluiten, anders was een massa sneeuw in onze slaapkamer terecht gekomen.

Nadat de sneeuwwolk was verdwenen opende ik vlug opnieuw het raam. Ik zag twee mannen in oranje vest uitstappen en naar het huis van één van de buren hollen. Op hun vest stond het woord "MUG". De Medische Urgentie dienst. Terzelfertijd kwam ook een ziekenwagen de straat ingereden, die ook voor het huis van de buren stopte.
Er was duidelijk iets aan de hand bij de buren. De dokters van de MUG zijn erg lang binnen geweest. Pas drie kwartuur later hebben we iemand naar buiten, in de ziekenwagen zien dragen, die er met loeiende sirenes meteen vandoor ging.
Even later steeg de helikopter terug op en hulde de straat opnieuw in een grote sneeuwwolk.

Een bijzonder spectaculaire manier om te ontwaken, op een zaterdagmorgen. Onze anders rustige straat stond meteen vol kijklustigen. De helikopter van de Medische Urgentie bleek uit Brugge te komen. Aangezien ikzelf nog in pyama liep, was zoonlief voor een keertje fotoreporter van dienst.

Momenteel weten we nog niet wat er precies aan de hand is bij de buren. Maar goed nieuws zal dit in elk geval niet zijn.

Reeds jaren lang ijveren sociale diensten voor kinderwelzijn en vakbonden ervoor om het ouderschapsverlof voor mannen tot een algemeen recht te maken. Men wil dat iedere kersverse papa daar voortaan recht op heeft, om het even in welke sector hij tewerkgesteld is. De bedoeling is dat vaders nauwer betrokken geraken bij de opvoeding van hun kinderen.

De meeste papa's zien enkele weekjes extra verlof wel zitten, maar ik las deze week in de krant dat de nieuwe vaders nu de wind van voren krijgen. Er is felle tegenkanting tegen het ouderschapsverlof voor mannen. De tegenstand komt echter niet uit de hoek van de werkgevers.
Nee, het zijn de mannen hun eigenste vrouwen, die zich verzetten tegen het vaderschapsverlof voor hun mannen. Zij zien het helemaal niet zitten dat manlief in huis rondloopt, zo direkt na de bevalling.

De vrouwen van de mannen die reeds ouderschapsverlof opnamen, waren helemaal niet te spreken over het idee.
Zo was er een vader die zich, tijdens zijn vaderschapsverlof, voortdurend bemoeide met de borstvoeding en wilde dat zijn vrouw zich aan een strikt uurschema hield voor het geven van de voeding (zoals in het boekje stond beschreven dat hij daarover gelezen had) en op die manier zijn vrouw de kast opjoeg.
Een andere vader had gedurende het ouderschapsverlof de hele tijd last van allerhande kwaaltjes. Het was zo erg dat z'n vrouw veel meer zorg moest besteden aan hem dan aan de baby, waardoor de vrouw op de duur als een gestresseerde kip in huis rondraasde.
Nog een andere vader spendeerde het hele huishoudbudget aan bergen speelgoed. Aangezien de pasgeboren baby daar nog weinig kon mee aanvangen, speelde de kersverse vader dan maar de ganse dag zelf met het speelgoed.
Nog een vierde vader was een combinatie van de drie vorige en werkte zodanig op z'n vrouw haar zenuwen dat ze hem, na twee weken vaderschapsverlof, prompt met koffers en al aan de deur heeft gezet.

Zo kan het dus zijn dat de mannen, door toedoen van hun eigen vrouw, het algemeen recht op vaderschapsverlof aan hun neus voorbij zien gaan.

Vrouwen, het zijn hardvochtige wezens...       

Ik heb de laatste tijd gemerkt in mijn onmiddelijke omgeving dat er momenteel nogal wat mensen zijn die een beetje last hebben van de winterblues. Sommige van onze medemensen zitten thans in een "winterdipje".
Dat is volkomen normaal. Nu de eindejaarsfeesten al een tijdje achter de rug zijn, hebben we nog niet zoveel om naar uit te kijken. De vakantie is voor de meesten onder ons nog ver weg.
In deze grijze en kille dagen is de dagdagelijkse sleur moeilijk om dragen.

's Morgens is het nog pikdonker als je je warme bedje uit moet om door weer en wind naar het werk te hollen. Op het werk gaat het ook al niet goed. De baas is weeral eens niet goed gezind en de helft van je collega's hebben een doktersbriefje gestuurd.
En 's avonds, nadat je eerst het agressieve verkeer hebt getrotseerd, laat  je jezelf afgepeigerd en stijf van de stress neerzakken in de zetel en zet je de tv aan. Wat je dan te horen en te zien krijgt is alleen maar slecht nieuws. Afdankingen en faillisementen. Econmische en politieke crisissen. Moord en verkrachtingen. Natuurrampen en oorlogen. Ellende en miserie...
Het houdt nooit op.
Een mens zou van minder depressief worden. Het is niet voor niets dat sommige dieren een winterslaap houden.

Nochtans, het gaat voorbij. Straks wordt het weer lente. Dan komt de paashaas. En dan krijg je opnieuw de lentekriebels. En dan lijken alle problemen plotseling veel minder belangrijk. Je voelt terug de energie door je lijf stromen. Je houdt op met zeuren. Je gaat opnieuw sporten of klussen of tuinieren. Je maakt vakantieplannen of andere plannen. Kortom, je vliegt er terug in. Daar dient de lente voor.

Maar zover zijn we nog niet. Voorlopig moeten we met z'n allen nog even doorbijten. De grauwe winterdagen trachten door te komen en proberen om de winterblues te baas te blijven.
Dat is niet gemakkelijk. Maar het helpt als je alles wat je tegenzit een keertje neerschrijft op je blog.

Vorige zaterdag schreef ik hier op m'n blog, dat ze me het hele weekend het huis niet zouden uitkrijgen. Maar ik had er toen niet op gerekend dat er de volgende zondagmorgen zo'n stralend winterzonnetje zou schijnen.
Dus ben ik toen toch wel het huis uit geweest voor een winterwandelingetje, samen met m'n echtgenote, langs de oevers van de Leie.
Dit keer ging ik de andere richting uit en kwam ik in Grammene terecht, een klein dorpje hier niet zover vandaan. Grammene is een stil dorpje, waar niet zoveel spectaculaire dingen gebeuren. Maar Grammene heeft wel één bijzondere bezienswaardigheid. Namelijk één van de weinig overgebleven Vierendeelbruggen.

Een Vierendeelbrug is een brug die zo genoemd is naar de Belgische ingenieur en bruggenbouwer Arthur Vierendeel (1852 - 1940).
De Vierendeelbrug in Grammene is een spoorwegbrug over de Leie, die werd gebouwd in 1922 en nog steeds in gebruik is.
De ijzeren balken zijn met 80.000 klinknagels aan mekaar bevestigd en de hele constructie weegt zo'n 820 ton.

Vierendeelbruggen werden destijds over de hele wereld gebouwd, maar in ons land zijn er nog maar heel weinig te vinden. Eéntje staat er dus in Grammene en stond vorige zondag te blinken in de zon en fotogeniek te wezen. Dat was meteen goed voor enkele leuke plaatjes op mijn blog.

We konden ons gelukkig nog net op tijd uit de voeten maken, toen de trein eraan kwam. Ik vrees dat er anders van ons nog slechts een vierendeel was overgebleven.

The making of... deel 3

Vandaag is het de grote dag. Vandaag moet ik, kost wat kost, het schilderijtje waarmee ik maandag begonnen was, tot een goed einde brengen.
Gisteren had ik reeds de basis van ons aquarel geschilderd. Nu volgt dus de afwerking.
Laat ik beginnen bij het gelaat van de dame. Met een mengeling van gebrande omber en cerruleum blauw schilder ik de fijne lijnen van het gelaat. Ik doe dat met een fijne aquarelborstel.
Vervolgens breng ik nog meer detail aan met een iets donkerder kleur.
Tenslotte schilder ik  ook de lippen met een zachte tint van kraplak rood. Ik zorg er vooral voor dat de lippen niet al te rood worden, want dat heeft de dame in kwestie niet graag.

Nu zijn we toegekomen aan een kritiek punt in onze aquarel, namelijk de ogen. Bij het schilderen van een persoon of dier, zijn de ogen héél belangrijk. Wanneer de ogen mislukken, dan is het hele schilderij naar de vaantjes.

Ziezo, dat was even spannend, maar ik denk dat ik het er vrij goed vanaf heb gebracht. Aangezien de dame een beetje naar beneden kijkt, hoef ik geen lichtjes in de ogen uit de sparen.
Dan ga ik nu verder met het haar. Ik maak een mengeling van paynes grijs, gebrande omber, ceruleum blauw en zwart. Met deze tint breng ik verdere details aan. Met de losse hand schilder ik streken verf, in lichte en donkere nuances en volg daarbij de richting van de haren. Euhm... zowat alle richtingen, dus.

Ziezo, dat heb ik ook alweer voor mekaar. Nu kan ik terug mijn aandacht richten op de hond.  Ik meng gebrande omber en ceruleum blauw en met deze tint overschilder ik de donkerste partijen bij de hond. Voor de neus meng ik wat extra ivoorzwart bij de kleur.

Toch even vermelden dat de kleuren die jullie hier te zien krijgen op de foto's, een beetje afwijken van de echte kleuren van het schilderij. Dat komt omdat ik de foto's bij kunstlicht moet nemen.

Dan zijn we toe aan de ogen van de hond. Ik gebruik daarvoor ongeveer dezelfde kleur als voor de neus. Aangezien de hond recht in de lens kijkt (om het zomaar eens te zeggen), mag ik deze keer niet vergeten om de lichtjes in de ogen uit te sparen.
Opnieuw een heikel moment...

Eénmaal dit achter de rug, kan ik de lieve en knappe hond verder afwerken. Dat doe ik ongeveer op dezelfde manier als bij het haar van de dame. Alleen gebruik ik dit keer een iets donkerder kleur.

Ziezo, hiermee zijn we al een flink eind opgeschoten. Nu nog de shirt van de dame afwerken.
In twee lagen breng ik opnieuw kraplak rood aan, dit keer iets meer vermengd met cadmium geel. Ik bouw stelselmatig de kleur op en zorgen ervoor dat alle plooien en lichtspelingen in de shirt tot hun recht komen.

Daar waar de hond tegen de schouder aanleunt breng ik een lichte schaduw aan. Ook al is die schaduw op de modelfoto niet te zien, toch doe ik dit omdat anders beide componenten van het schilderij te los van mekaar zouden staan.
Tergelijkertijd werk ik ook het halskettingetje af.

Ziezo. We zijn er bijna. Maar nog niet helemaal. Ik plaats de aquarel naast de foto, doe enkele passen achteruit en knijp mijn ogen halfdicht. Op die manier kan ik het beste zien of er nog wat hapert aan het schilderij.

Enkele subtiele correcties dringen zich op. Dat doe ik voornamelijk door te harde tinten te verzachten en overtollige verf weg te wassen. Daarvoor bebruik ik een waspenseel. Wanneer de verf echter volledig is opgedroogd of wanneer er teveel verflagen boven elkaar zijn aangebracht, lukt het niet altijd met een waspenseel.
Hier is het, dat de oorstokjes op de proppen komen. Met oorstokjes, ondergedompeld in water kan je wonderen verrichten en de meest subtiele correcties aanbrengen.

Ik weet niet of het aquarel helemaal geslaagd is. Ik heb een beetje twijfels. Maar er is geen tijd meer om er nu nog iets aan te veranderen. Ach, aan elk schilderij moet men altijd eerst even wennen...
Op hoop van zege, dan maar.
O ja, ik vergat bijna de handtekening. Een schilderij zonder datum en handtekening is helemaal geen schilderij.

Ziezo. Klaar is Kees. Oef, net op tijd. Dan stoppen we nog vlug het geheel in een kader. Geen echte, maar een virtuele.

En dan volgt nu het grote moment...

Tromgeroffel...

Tadaaaaa....

Beste MizzD,

Jouw echte "making of" gebeurde vijftig jaar en negen maanden geleden, maar deze is er ééntje speciaal voor jou.

Van harte gefeliciteerd met je 50ste verjaardag !

En nu je Sara hebt gezien, kan je er gerust in zijn hoor... het beste moet nog komen.

****

En wat met de poes ?

Zij heeft intussen vrede genomen met de hond. Maar ze wil van zichzelf ook wel eens een schilderijtje. Ze heeft zich alvast klaar gelegd om te poseren.

Zo heb ik weer een model en kan ik opnieuw beginnen.

The making of... deel 2

Gisteren had ik een foto van een dame met hond geheel toevallig gegoogeld op het internet. Van deze foto ga ik een aquarelletje maken dat ten laatste morgen af moet zijn. We moeten dus een beetje voortmaken en dat gegeven maakt me wel een tikkeltje zenuwachtig.
Soit, laten we eraan beginnen.

Een schets met potlood had ik reeds gemaakt. Vandaag ga ik dus schilderen. Mijn fototoetel staat op een statiefje en maakt zo nu en dan een foto, zodanig dat jullie het proces een beetje kunnen volgen.
Vooreerst zorg ik ervoor dat ik alle benodigdheden bij de hand heb. Aquarelverf, penselen, potjes gevuld met helder water, een mengpalletje, een rol keukenpapier (begin nooit aan een aquarel zonder dat je keukenpapier bij de hand hebt) en oorstokjes.
Tussen haakjes, die oorstokjes dienen niet om ermee in m'n oren te koteren.

Normaal begin ik een aquarel altijd bij de achtergrond. De achtergrond op onze "modellenfoto" is zwart. Een zwarte achtergrond geeft een heel mooi effekt aan een foto. Maar niet aan een aquarel. Een zwarte achtergrond bij een aquarel geeft vaak een dof en teleurstellend resultaat. Daarom maak ik van de zwarte achtergrond doodgewoon een witte achtergrond. Lekker gemakkelijk, want zo hoef ik aan de achtergrond niks te doen. De achtergrond kan ik ongemoeid laten en is dus meteen klaar. Op die manier schiet het lekker op.

Ik start het eigenlijke schilderwerk bij het gelaat van de dame. Ik meng een beetje cadmium geel met cadmium rood en heel veel water, zodanig dat ik een heel zachte tint verkrijg.

Om de juiste tint te vinden strijk ik regelmatig een streepje verf uit op een proefstrookje.

Eenmaal de juiste tint gevonden schilder ik een egale toon op het gelaat van de dame.
Aquarelleren is in de eerste plaats de kunst van het uitsparen. Dat wil zeggen dat alles wat wit moet blijven (zoals bijvoorbeeld hoge lichttonen) niet overschilderd mag worden. Het is dan ook belangrijk om reeds op voorhand te bepalen waar de uitgepaarde vlakken zich moeten bevinden.
Op de plaatsen waar minder licht en meer schaduw is, breng ik iets meer verf aan.

Als ik hiermee klaar ben, laat ik het geheel drogen. Geduld is een goede eigenschap van elke aquarelist.
Als de eerste verflaag droog is, herhaal ik wat ik daarnet gedaan heb, maar dit keer met iets krachtiger verf waarin iets meer cadmium rood is vermend.
Vervolgens doe ik het nog een derde keer over, deze keer met nog een krachtiger tint, waarbij ik vooral telkens weer let op de uitsparing van de lichttonen.

Ziezo. Nu richt ik mijn aandacht op het haar van de dame. In veel water meng ik een beetje okergeel met paynes grijs en strijk deze tint egaal uit over het haar, waarbij ik opnieuw het wit uitspaar. Daarna voeg ik nog enkele toetsen ceruleum blauw toe aan de natte verf.

Eenmaal hiermee klaar, kan ik aan de hond beginnen. We doen bij de hond ongeveer hetzelfde als met het haar van de dame, alleen voegen we er dit keer heel wat meer ceruleum blauw aan toe.
Kijk nu toch eens wat een leuke snoet.

Onze jongste poes vind echter dat ik teveel aandacht aan de hond besteed en is een tikkeltje jaloers. Ze komt het werk grondig verstoren door bovenop de tekentafel te springen en parmantig voor de foto te paraderen.

Nadat ik de poes aan de deur heb gezet, kan ik verder werken. Met de overschot van de verf waarmee ik de haartint heb gemaakt, schilder ik het kettingetje om de hals van de dame.

Vervolgens breng ik met gebrande sienna nog enkele toetsen aan, zowel bij de dame als bij de hond, om zodoende reeds wat meer detail in het schilderij te verkrijgen.

Daarna schilder ik de shirt van de dame. Op de shirt staan allerlei leuke figuurtjes geborduurd. Het is echter onbegonnen werk om die na te gaan schilderen. Zoiets kan je nooit tot een goed einde brengen. Daarom denk ik de figuurtjes weg en maak er een effen rode shirt van.
Ik vermeng kraplak rood en cadmium geel met veel water en breng deze tint in twee lagen aan, waarbij we telkens weer de lichtnuances in het oog houd.

De aquarel is nog lang niet klaar. Morgen hebben we gelukkig nog één dag om het schilderij helemaal af te werken. Dan moeten we sowieso het eindresultaat kunnen voorleggen. Jeetje, als dat maar goed komt.

****

Prangende vragen.

Zal ik er alsnog in slagen om de deadline te halen ?
Komt het ooit nog goed tussen de kat en de hond ?
En waar dienen in Godsnaam die oorstokjes voor ?
Het antwoord op deze en veel meer prangende vragen vernemen jullie hopelijk morgen.

The making of... deel 1

Vandaag ga ik aan de slag. Ik ga een aquarelletje maken en jullie kunnen gewoon meekijken hoe het schilderijtje tot stand komt. Ik hoop dat het allemaal een beetje lukt, want ik heb een deadline. Het aquarelletje moet kost wat kost overmorgen klaar zijn.

Het aquarel ga ik maken aan de hand van een foto. Daarvoor heb ik vooreerst een foto nodig. Dus google ik zomaar lukraak een foto van het internet.

Ziezo...

Nu heb ik toch wel héél toevallig een foto gegoogeld van een dame met hond. Hopelijk neemt de dame het mij niet kwalijk. Met de hond voel ik meteen grote zielsverwantschap. Dus, dat zit wel snor.
Het schilderen van personen is niet meteen mijn grootste specialiteit. Er zijn aquarelisten die dat veel beter kunnen dan ik. Maar het is me in het verleden toch al een paar keer gelukt, laten we hopen dat het ook deze keer meevalt.

Ok. Ik heb dus een foto. Van deze foto maak ik een print op een geschikt formaat en met die print ga ik naar mijn tekentafel, alwaar ik de foto op een strategische plaats opstel.
Vervolgens plaats ik mijn fototoestel op een statiefje, naast de tekentafel, zodanig dat ik met de zelfontsluiter (ik heb zo'n handig knopje op afstandsbediening) zo nu en dan een foto kan nemen. Op die manier kunnen jullie zo'n beetje over m'n schouder meekijken.

Voorts heb ik nodig : een halfzacht potlood, een gom en een blok aquarelpapier.
Ziezo, dan kan ik nu aan het werk. Vooralleer ik kan beginnen schilderen moet ik eerst een schets maken van het onderwerp. Vol goede moed trek ik de eerste lijnen op het maagdelijk wit tekenblad.

Het is, bij het aquarelleren, niet de bedoeling dat je een foto eerst tot in het detail gaat natekenen. We gaan immers schilderen en niet tekenen. Een vluchtige schets is dus voldoende om de compositie van het schilderij te bepalen. Zo ga ik de haren van de dame niet één voor één natekenen, maar slechts enkele lijntjes die de richting aanduiden waarin het haar ligt. In dit geval is dat dus...euhm... in zowat alle richtingen.

Op die manier teken ik dus de dame, losjes uit de hand, daarbij gebruik makend van de nodige hulplijntjes, zodanig dat alles ongeveer op de juiste plaats zit.
En dan is dit het resultaat...

Nu is het de beurt aan de hond. De hond teken ik ietsje dichter bij de dame, dan hij op de foto staat. Zo krijg ik een meer aaneensluitende compositie en wordt het geheel nog net iets intiemer, dan de foto al is.  Daarbij doe ik uiteraard mijn best om de lieve snuit van de hond zo goed mogelijk weer te geven.
Goh, wat is hij toch een knapperd hé ? En dan te bedenken dat ie van z'n vrouwtje nooit eens een teefje mag versieren...
Maar dit geheel terzijde.

Ziezo, de tekening is klaar. So far, so good. Tenminste, dat hoop ik. Nu kunnen we aan het echte werk beginnen. Morgen gaan we schilderen.

****

Prangende vragen.

Waarom moet ik kost wat kost woensdag klaar zijn met dit schilderij en zal het mij lukken om deze deadline te halen?
Zal ik het er goed vanaf brengen en erin slagen een mooi portretje te maken ?
Of zal de dame in kwestie, zin krijgen om de schilder op te hangen in plaats van het schilderij ?

Het antwoord op deze en meer prangende vragen vernemen jullie morgen...

De kerstvakantie ligt reeds een eindje achter ons. De dagelijkse sleur en het hectische leven zijn we intussen alweer gewoon.
Ik denk dat ik dit weekend maar eventjes lui in de sofa zal doorbrengen. Eventjes zalig ontspannen en helemaal niets doen. Of toch zo weinig mogelijk. De batterijen opladen. Want volgende week beloofd het al weer druk, druk, druk te worden.

Niet alleen hier thuis en op het werk, maar ook op mijn blogje wordt het in de eerste helft van de komende week spannend. Dan ga ik immers een aquarelletje maken, terwijl jullie "the making of" ervan kunnen volgen. Maar wat meer is, het schilderijtje moet ik ten laatste op woensdag 20 januari af hebben. Dat heeft een bijzondere reden. Meer kan ik er nog niet over verklappen, maar het zou kunnen dat er een bloggertje onder jullie, reeds een donkerbruin vermoeden heeft.
Afspraak volgende maandag, zo rond de klok van elven.

Maar nu eerst, lekker uitpuffen in de zetel. Ze krijgen me dit weekend niet naar buiten.
Trouwens, daarbuiten zie je toch geen steek voor ogen.

Voor vandaag had ik een grappig postje gepland, maar dat heb ik geschrapt toen ik het bijzonder droevig nieuws vernam dat Nicole overleden is.
Bloggers die al een tijdje bezig zijn, zullen haar zeker herinneren als een goedlachse, symphatieke blogster. Ze kon in geuren en kleuren vertellen op haar blog en was steeds te vinden voor een lach en een grap.
Ook al heb ik haar niet persoonlijk gekend, en ook al was ik Nicole en Berre de laatste tijd een beetje uit het oog verloren, toch ben ik bijzonder aangedaan door dit droevig nieuws.
Nicole was een blogster die we nooit mogen vergeten.
Ik bied Berre en iedereen die haar dierbaar was mijn oprechte deelneming aan.

Ik had hier nog enkele foto's liggen die ik gemaakt heb tijdens de voorbije kerstvakantie. Zoals deze van het kasteel van Beauvoorde.
Nadat op tweede kerstdag onze wandeling langsheen de Ijzer in het water was gevallen (zie logje van 28.12.2009) reden we dan maar verder met de wagen wat doelloos rond in de westhoek. Zo kwamen we eerder bij toeval terecht op het stemmig dorpspleintje van Wulveringem. Daar zetten we de auto even aan de kant en gingen we eindje stappen.
Algauw doemde voor onze ogen, tussen de bomen een prachtig kasteel op. Het bleek het kasteel van Beauvoorde te zijn, zo genoemd naar de "heren van Beauvoorde", de middeleeuwse eigenaars van het kasteel.

Een prachtig, romantisch kasteel dat echter bij deze lage winterzon en door de lange schaduwen van de bomen toch een beetje spookachtig aandeed.

Rond deze tijd van het jaar kan je moeilijk een foto nemen, zonder jezelf mee te fotograferen.

Het kasteel dat reeds dateert uit de 12de eeuw is meer dan een bezoekje waard. Naar verluid kan je binnenin een unieke verzameling van 17de eeuwse pronkstukken bewonderen. Ook het Frans-Engelse landschapspark eromheen is naar het schijnt de moeite waard.
Maar het zat ons die dag niet mee. Het kasteel bleek uitzonderlijk gesloten te zijn.
We komen zeker nog eens terug naar dit mooie, ietwat verscholen hoekje van de Westhoek.

Hoe het ooit zover is kunnen komen.

Ergens in het begin van de jaren '90 was ik in het zuiden van Engeland en ik zag daar in een klein dorpskerkje een plaatselijke tentoontelling van al even plaatselijke aquarelisten. Het waren stuk voor stuk heerlijke werkjes waar ik vol bewondering naar keek.
Daar had ik voor het eerst de aquarelmicrobe goed te pakken. Het ging van kwaad naar erger en het is nooit meer goed gekomen.

Het was geen toeval dat ik de aquarelmicrobe in Engeland te pakken kreeg. Want in Engeland ligt de bakermat van de aquarel. De Engelse "watercolours" zijn even "British" als "scones met jam" en "clotted cream".

John Davis. Een typisch "English watercolour".

Reeds van oudsher werd er waterverf in een bepaalde vorm of hoedanigheid gebruikt. Maar van het echte aquareleffekt was toen nog een sprake.

Het zijn de levendige tekeningen van de Duitse kunstenaar Albrecht Dürer (1471 - 1521) die bestempeld kunnen worden als de eerste echte aquarellen. Deze "Jonge haas" van zijn hand is werelberoemd.

De tekeningen van Albrecht Dürer waren zeer natuurgetrouw. Het waren echter in de eerste plaats tekeningen, geen schilderijen.
Het was pas in de iets latere middeleeuwen dat voor het eerst de "wastechniek" werd toegepast door grote kunstenaars zoals Rembrandt van Rijn uit Nederland (1606 - 1669). De schilderachtige methode die hij gebruikte in z'n tekeningen met inkt, zou later de grondslag vormen van de moderne aquareltechniek.

In het jaar 1775 kreeg de aquarel een enorme boost. In Engeland bracht een zekere firma "Reeves" voor het eerst aquarelverf op de markt in vaste vorm. Van toen af was aquarelverf verkrijgbaar in handige kant-en klare verfdozen. Reeves had zowaar een gat in de markt gevonden. De verfdozen werden een enorm sucsesartikel en er onstond algauw een eerste aquarel-hype. Voor het eerst konden kunstenaars met hun verfmateriaal naar buiten trekken, zelfs naar verre oorden, om er ter plaatse te gaan schilderen. Vooral Italiaanse landschappen waren toen erg in trek. De waterverf leende zich uitstekend om ter plekke hun indrukken aldaar op een direkte manier vast te leggen.

Het was de populariteit van de Engelse kunstschilder William Turner (1755 - 1851) die uiteindelijk voor de grote doorbraak van de aquarel zorgde. Hij was de eerste aquarelist met wereldfaam.

William Turner was geen aquarel-purist. Hij combineerde aquarelverf met andere materialen, zoals toen gebruikelijk was.
In Londen werd in 1804 "The society of painters in watercolours" opgericht. Dit selecte clubje ontwikkelde en promote de zuivere aquareltechniek en organiseerde tentoonstellingen van autonome werken die uitsluitend met aquarelverf waren  geschilderd. Deze vereniging van aquarelisten sloot zich aan bij de kunststroming die bekend werd als de Engelse school.

Thomas Girtin (ca. 1810)

In de 19^de eeuw was de uitstraling van de aquarelvereniging zo groot dat steeds meer amateurs op grote schaal begonnen te aquarelleren. In de tijd van koningin Victoria werd het één van de artistieke bezigheden, naast musiceren, handwerken en dansen, die werden beschouwd als passende vrijetijdsbestedingen voor welstellende jonge dames. Keurig geklede tekenleraren organiseerden voor de jonge deernes schilderlessen en trokken daarvoor met hen naar mooie plekjes buiten de stad.

Ook elders in de wereld kregen de engelse aquarelisten navolging. Men zou zelfs kunnen stellen dat de aquarel in Frankrijk aan de basis lag van het impressionisme.
Maar gedurende heel lange tijd bleef Engeland toonaangevend wat het aquarelleren betreft, en is dat eigenlijk nu nog steeds.
Vandaar dat ook ik me vaak, bij het schilderen, laat inspireren door de schoonheid van de Engelse landschappen. Nochtans ben ik bijlange geen welstellende jonge dame, al slaat dit laatste nergens op.

Volgende week breng ik op mijn blog enkele extra edities van "Schilderen met water.". Dan ga ik een aquarel maken en jullie kunnen de "making of" ervan helemaal meevolgen.
Dat wordt vast iets bijzonders.