The making of... deel 3

Vandaag is het de grote dag. Vandaag moet ik, kost wat kost, het schilderijtje waarmee ik maandag begonnen was, tot een goed einde brengen.
Gisteren had ik reeds de basis van ons aquarel geschilderd. Nu volgt dus de afwerking.
Laat ik beginnen bij het gelaat van de dame. Met een mengeling van gebrande omber en cerruleum blauw schilder ik de fijne lijnen van het gelaat. Ik doe dat met een fijne aquarelborstel.
Vervolgens breng ik nog meer detail aan met een iets donkerder kleur.
Tenslotte schilder ik  ook de lippen met een zachte tint van kraplak rood. Ik zorg er vooral voor dat de lippen niet al te rood worden, want dat heeft de dame in kwestie niet graag.

Nu zijn we toegekomen aan een kritiek punt in onze aquarel, namelijk de ogen. Bij het schilderen van een persoon of dier, zijn de ogen héél belangrijk. Wanneer de ogen mislukken, dan is het hele schilderij naar de vaantjes.

Ziezo, dat was even spannend, maar ik denk dat ik het er vrij goed vanaf heb gebracht. Aangezien de dame een beetje naar beneden kijkt, hoef ik geen lichtjes in de ogen uit de sparen.
Dan ga ik nu verder met het haar. Ik maak een mengeling van paynes grijs, gebrande omber, ceruleum blauw en zwart. Met deze tint breng ik verdere details aan. Met de losse hand schilder ik streken verf, in lichte en donkere nuances en volg daarbij de richting van de haren. Euhm... zowat alle richtingen, dus.

Ziezo, dat heb ik ook alweer voor mekaar. Nu kan ik terug mijn aandacht richten op de hond.  Ik meng gebrande omber en ceruleum blauw en met deze tint overschilder ik de donkerste partijen bij de hond. Voor de neus meng ik wat extra ivoorzwart bij de kleur.

Toch even vermelden dat de kleuren die jullie hier te zien krijgen op de foto's, een beetje afwijken van de echte kleuren van het schilderij. Dat komt omdat ik de foto's bij kunstlicht moet nemen.

Dan zijn we toe aan de ogen van de hond. Ik gebruik daarvoor ongeveer dezelfde kleur als voor de neus. Aangezien de hond recht in de lens kijkt (om het zomaar eens te zeggen), mag ik deze keer niet vergeten om de lichtjes in de ogen uit te sparen.
Opnieuw een heikel moment...

Eénmaal dit achter de rug, kan ik de lieve en knappe hond verder afwerken. Dat doe ik ongeveer op dezelfde manier als bij het haar van de dame. Alleen gebruik ik dit keer een iets donkerder kleur.

Ziezo, hiermee zijn we al een flink eind opgeschoten. Nu nog de shirt van de dame afwerken.
In twee lagen breng ik opnieuw kraplak rood aan, dit keer iets meer vermengd met cadmium geel. Ik bouw stelselmatig de kleur op en zorgen ervoor dat alle plooien en lichtspelingen in de shirt tot hun recht komen.

Daar waar de hond tegen de schouder aanleunt breng ik een lichte schaduw aan. Ook al is die schaduw op de modelfoto niet te zien, toch doe ik dit omdat anders beide componenten van het schilderij te los van mekaar zouden staan.
Tergelijkertijd werk ik ook het halskettingetje af.

Ziezo. We zijn er bijna. Maar nog niet helemaal. Ik plaats de aquarel naast de foto, doe enkele passen achteruit en knijp mijn ogen halfdicht. Op die manier kan ik het beste zien of er nog wat hapert aan het schilderij.

Enkele subtiele correcties dringen zich op. Dat doe ik voornamelijk door te harde tinten te verzachten en overtollige verf weg te wassen. Daarvoor bebruik ik een waspenseel. Wanneer de verf echter volledig is opgedroogd of wanneer er teveel verflagen boven elkaar zijn aangebracht, lukt het niet altijd met een waspenseel.
Hier is het, dat de oorstokjes op de proppen komen. Met oorstokjes, ondergedompeld in water kan je wonderen verrichten en de meest subtiele correcties aanbrengen.

Ik weet niet of het aquarel helemaal geslaagd is. Ik heb een beetje twijfels. Maar er is geen tijd meer om er nu nog iets aan te veranderen. Ach, aan elk schilderij moet men altijd eerst even wennen...
Op hoop van zege, dan maar.
O ja, ik vergat bijna de handtekening. Een schilderij zonder datum en handtekening is helemaal geen schilderij.

Ziezo. Klaar is Kees. Oef, net op tijd. Dan stoppen we nog vlug het geheel in een kader. Geen echte, maar een virtuele.

En dan volgt nu het grote moment...

Tromgeroffel...

Tadaaaaa....

Beste MizzD,

Jouw echte "making of" gebeurde vijftig jaar en negen maanden geleden, maar deze is er ééntje speciaal voor jou.

Van harte gefeliciteerd met je 50ste verjaardag !

En nu je Sara hebt gezien, kan je er gerust in zijn hoor... het beste moet nog komen.

****

En wat met de poes ?

Zij heeft intussen vrede genomen met de hond. Maar ze wil van zichzelf ook wel eens een schilderijtje. Ze heeft zich alvast klaar gelegd om te poseren.

Zo heb ik weer een model en kan ik opnieuw beginnen.